Home

Trouwe volgers,



Daar zit ik dan weer thuis, in mijn kamertje. Inmiddels gelukkig weer gewend aan mijn eigen plek, de stad en het land. Ik heb het niet meer steeds koud, ben niet meer zo vaak heel moe. Maar ik denk nog heel vaak aan Afrika. Ik vertel iedereen wat ik heb gedaan, laat foto´s en filmpjes zien. Het lijkt alsof ik er nooit ben geweest, al merk ik wel dat ik hier twee maanden gemist heb. Het is zo´n andere wereld, met het mooie weer, de tralies voor de ramen en de kinderen. De tripjes in het weekend, het vroege opstaan, het leven met vijf mensen in één huisje. Van alle bijzondere dingen foto's maken, omdat je ze daarna nooit meer zal zien. Niet voor te stellen dat daar en hier op één wereld is, het lijkt wel een andere planeet.

Lieve mensen,

Het eind is in zicht. Jammer, omdat ik het hier naar mijn zin heb. Ik heb hier een leven opgebouwd met een bepaald ritme. Ik heb een band gekregen met de vrijwilligers, de aunties en de kinderen. Ook jammer, omdat ik thuis weer aan mijn toekomst moet gaan denken: een baan, nieuw huis. Heerlijk, omdat ik thuis mis. Ik mis Paul, vrienden en familie. Ik mis onder dikke dekens kruipen en alleen over straat lopen. Met een dubbel gevoel schrijf ik dus deze laatste blog vanuit Durban. Uiteindelijk, als ik thuis weer gewend ben, zal ik met een voldaan gevoel op deze reis kunnen terugkijken. Ik heb alles eruit gehaald wat erin zat. Ik wist dat er een einde aan zou komen en ik zou dit leven ook niet voor altijd willen leven. Wat blijft zijn dus mooie herinneringen en een geweldige ervaring.

Lieve lezers,

Lieve winterwitte mensen,

Lieve Hollanders,

Inmiddels is er alweer een week voorbij. Deze week heb ik kennis gemaakt met de nieuwe vrijwilligers: Rianne, Albertine, Anita en Corinne. Rianne is al eens eerder op het project geweest en samen met haar en Annemarie kon ik de anderen dus al snel wegwijs maken. Albertine en Anita zijn vriendinnen en zijn hier voor het eerst. Corinne komt uit Oostenrijk en is hier voor school. Ook deze maand belooft gezellig te worden, met een leuke groep meiden.

Lieve thuisblijvers,

Lieve mensen ver weg,

Na een week weer eens een teken van leven van deze kant. Ik heb weer zo veel gedaan en meegemaakt, dat ik niet eens tijd had om een stukje te typen. Des te meer stof voor deze blog! Mijn eerste en tot nu toe enige nachtdienst is goed verlopen. Niemand werd gelukkig wakker, maar omdat ik toch alert was, sliep ik niet helemaal top. Van elk geluidje werd ik wakker, in de hoop dat het alleen een zuchtje was of een kindje dat zich omdraaide. De volgende ochtend kleedde ik de kindjes aan en toen de aunties binnen kwamen, zaten ze allemaal al klaar voor het ontbijt. Fijn om die hardwerkende dames werk uit handen kunnen nemen.

Lieve lezers,

Daar ben ik dan weer. Genoeg tijd om een nieuwe weblog te schrijven vanvond, aangezien ik mijn eerste nachtdienst heb. Dit houdt in dat ik vanaf 19:00 uur achter de computer op het project kan internetten. Als ik het zat ben, ga ik naar bed. Om 6 uur word ik wakker en help de aunties met het opstarten van de dag. Hopelijk slapen alle kinderen vannacht door, anders moet ik mijn bed uit om ze even te sussen. Ruby beviel het afgelopen nacht niet, zij sliep maar 3 uurtjes. Dat maakte mij nieuwsgierig (wat ben ik ook een optimist), dus hier zit ik dan. Er staat al een schoon bedje voor me klaar met nachtlampje en ventilator, dus ik hoop dat mijn ‘ik slaap als een os’ van de afgelopen weken me niet in de steek laat vannacht.

Lieve mensen,


Weer een bericht van mij, vanuit een bewolkt Zuid-Afrika. Ondanks dat raakte ik door de wandeling van een half uur naar het project helemaal bezweet. Niks helpt tegen de warmte hier. Ik douche al 2 weken zonder een spoortje warm water, maar steeds als ik klaar ben, heb ik het weer warm. Het went, maar mijn lichaam vindt het niet erg fijn. Vandaag ben ik vrij, maar ben toch naar het project gekomen om even op mijn gemak te kunnen internetten. In het kantoortje is het wel te doen met een ventilator erbij.

Hallo mensen in Nederland,

Hallo allemaal,

Veilig aangekomen hoor, hier in Durban. Na een lange, vermoeiende reis, dat wel. Maar alles is goed gegaan en vandaag is alweer onze 2e dag op het project. Vermoeiende dagen, met veel kleine kinderen met poepluiers en bordjes pap. Maar ook kinderliedjes en lachende gezichtjes en dat is waar we het allemaal om doen!
Vanmorgen begon ik met 2 anderen om 7 uur onze shift: kinderen badderen, verschonen en aankleden. Daarna met ze gespeeld binnen en eten gegeven, nu heb ik even pauze. Zometeen worden ze weer verschoond en gaan ze voor het middagdutje de bedjes weer in. Morgen ga ik met o.a. 2 medevrijwilligers op safari, daar heb ik veel zin in! Vandaag regent het, maar ik hoop dat het morgen beter is. Al is verkoeling niet erg, het is hier echt warm... Veel drinken dus en niet te druk maken. Ik hoop veel mooie dieren te zien van het weekend, al hebben we in ons huisje al gekko's en kakkerlakken (!) gesignaleerd.

Mijn koffers zijn gepakt: een grote vol met kleding, toiletspullen en andere dingen die ik nodig zou kunnen hebben; een kleine als handbagage. Klamboe, antimuggenspul, zaklamp, leesboek, sokken, verschillende soorten schoenen, korte broeken, lange broeken. Kortom: alles wat ik in 8 weken Zuid-Afrika zal gebruiken. Als ik nog wat vergeten ben, kan ik het daar altijd nog kopen. Ik heb alle reisadviezen opgevolgd bij het inpakken. Er kan niets mis gaan.

Behalve dat ik heimwee krijg. Ik ben nog nooit 8 weken achter elkaar van huis geweest, 3 weken naar Frankrijk maximaal. Spannend dus, en nu ga ik nog zo ver weg ook. Om thuis niet te vergeten, heb ik maar liefst 2 fotoboekjes bij me. Allebei met foto's die mijn leven laten zien: Amsterdam, mijn huis, mijn ouders, familie, vrienden en vriend. Dat fotoboekje neem ik ook mee om aan de kinderen te laten zien. Zo krijgen ze een idee van hoe het bij ons gaat!

Na deze week werk ik nog 3 weken bij de thuiszorg. Dan heb ik een week vrij, tussen Kerst en Oud en nieuw. In die week wil ik mijn koffer inpakken, spullen kopen die ik onverwacht nog nodig blijk te hebben, kortom me goed voorbereiden op de reis. Met dat voorbereiden ben ik al bijna een jaar bezig, vanaf het moment dat ik 'vrijwilligerswerk afrika' intypte op Google. Toen begon mijn vage plan concreet te worden en nu heb ik nog 4,5 week te gaan.

Nog 66 dagen tot 1 jan 2012, de dag dat je vertrekt.
Dit zie ik staan wanneer ik mijn persoonlijke pagina op de Be More site open. Elke dag daalt dit getal, tot ik uiteindelijk onderweg ben. Inmiddels ben ik naar de voorbereidingsdag geweest, afgelopen zaterdag. Op deze dag werd ik samen met andere toekomstige vrijwilligers op verschillende aspecten van onze reizen voorbereid. Ik maakte kennis met de drie Nederlandse vrijwilligers waarmee ik in januari op het project zit. Eén meisje van mijn leeftijd, waarmee ik op de heenreis samen vlieg, en twee 'oudere' vrouwen. We kregen informatie over de omgeving en cultuur, maar ook over de werkwijze op het project en wat Be More voor ons doet tijdens ons verblijf.

Je bent vrijwilliger bij Isiaiah 54 van 2 jan 2012 tot 24 feb 2012.

Als kind viel ik opvallend vaak flauw. Toen ik op mijn negende naar de GGD moest voor een prik, viel ik halverwege bijna van mijn moeders fiets omdat ik het zo spannend vond. Dat flauwvallen bezorgde me later meer ongemak, omdat het gebeurde toen ik op bezoek ging bij mijn oma in het ziekenhuis en toen we vooraan in de drukte stonden op Koninginnedag. We zouden de koningin van heel dichtbij gaan zien, maar ik verpestte het weer door vlekken te gaan zien en me licht te voelen in mijn hoofd. Toen ik bloed liet prikken om te ontdekken waar dat flauwvallen vandaan kwam, viel ik natuurlijk weer flauw. Overigens bleek uit de test geen duidelijke oorzaak, behalve misschien wat ijzertekort, veroorzaakt door de beginnende puberteit. Inmiddels heb ik ontdekt dat het allemaal tussen mijn oren zit. Als ik nu denk: ik ga flauwvallen, kan ik dat volgens mij ter plekke doen. Als ik het echter voel aankomen en tegen mezelf zeg: stel je niet aan, hier heb ik geen zin in, dan blijf ik overeind.